|
iBASINDA TARKAN HABERLERİ |
|
Belki de bu bir itiraftı benim için. Resim sanatında etkilendiğim sanatçıları sıralarken, en çok adı, sanı bilinen sanatçı isimlerini veriyordum fark ettirmeden. Bir Leonardo, bir Van Gogh, bir Picasso… derken… Sezgin Burak sergisini gezerken, nihayet önce kendime itirafımı yaptım. Kendimi tanımlarken dile getiremediğim, üzerini örtük tuttuğum ve bir hayli etkilenmiş olduğum o çizerlerin ve kahramanların adını bir bir andım. Onlar benim tarih kitaplarımın, biyoloji kitaplarımın ve sıkıcı okul hayatımın arasında kalmışlardı hep. Suçluluk duygusu ile okuduğum için olsa gerek. Nedense? Teksas, Tommiks, Zagor, Redkit… Dahası, Tarkan, Karaoğlan… Meğer ne çok sevmişim onları. Hepsi de benim bir parçammış meğer. O kadar tanıdık, o kadar aşina, o kadar benden… Birden küçüldüm, çocukluğuma gittim. O Tarkan dergisini elimde tuttum. Dilimden “Atıl Kurt!” seslenişi çıktı. Tarkan’ın bozkırlarda, Roma saraylarında savaşları, yeni yetme gençlerin hayallerini süsleyen Romalı prenseslerle arzulu maceraları… Suat Yalaz’ın Karaoğlan’ındaki gibi en çılgın, en mert, en Cesur, en erkek, en Türk (Türk nabzına tam şerbet) maceraları… Aslında sadece Tarkan değil, Sezgin Burak’ın tüm karakterlerinin hastasıymışım. Hürriyet gazetesi demek, sadece “Bizimkiler” demekti benim için. Hele hele “Hüdaverdi” tiplemesi… Karikatür gibi karikatürdü. Oğuz Aral “Gırgır”ıyla ve karikatür çizgilerini sulandırmasıyla daha yeni yeni filizleniyordu. Tabii Sezgin Burak sadece bunlar değildi. Yaşar Kemal’in İnce Memed’ini, Ağrı Dağı Efsanesi’ni, Ala Geyik’ini de unutmamak gerek! Sonra… Sonrası, biz mi büyüdük, o mu kayboldu bilmiyorum! Boşluk! Ve, yıllar sonra Turhan Bahadır Sanat Galerisi’nde tekrar karşılama. Çocukluğumda çizeriyle hiç ilgilenmemiş olan ben, büyük bir açlıkla, belki de açığı kapatma ihtiyacı ile Sezgin Burak’ı arıyorum salonda; biliyorum o yok! Hem de 1978’den beri!.. İçim acıyor, bir yakınımı kaybetmiş gibi. Değerli eşi Türkay Burak karşılıyor beni. Samimi sohbetimizde çift taraflı akraba olduğumuz ortaya çıkıyor. Yani, sahiden de yakınımmış! Meğer bir döneme damgasını vuran, Türkiye’nin gururu, usta çizer Sezgin Burak, eniştemiz, yani koca Denizli’nin damadıymış. Ve bir o kadar da yakınımızdalarmış. İlk etapta soluğu tekrar Turhan Bahadır Sanat Galerisi’nde alacağım. Ve biliyorum ben oraya sergi süresince daha çok gideceğim. Önce çocuk Ömür’ü bulmak için. Sonra akrabam Türkay Hanım’la merhum Usta çizer Sezgin Burak’ı bol bol konuşmak için. Çünkü Sezgin Burak, kısacık ömrüne bir derya sığdırmış. Çocukluğunu yaşamak isteyen orta kuşaklar ve geleceğini şekillendirmek isteyen genç kuşaklar bu sergiyi kaçırmasın. Animasyon dünyasının bir klasiği onları bekliyor. Teşekkürler Türkay Burak, bu sergiyi Denizli’ye taşıdığın için. Teşekkürler Sezgin Burak, bize çocukluğumuzu verdiğin için. Kaynak: Denizli DEHA Gazetesi, 19 Aralık 2008 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
13 Ocak 1995 _________________________________________________________ MİZAH YENİLDİ 
Tunca Arslan Tam olarak ne olduğunu anlayamıyordum ama “Akbaba”nın her gün evimize giren “Hürriyet” gazetesinden farklı bir şey olduğunun en azından farkındaydım. Hürriyet ise, dört beş yaşlarımdayken birileri benim için okumadığı takdirde kudurduğum ve “Mario’nun Kuşları” adlı hikayesini hala neredeyse kare kare anımsadığım “Tarkan” ın maceralarından öte bir şey ifade etmiyordu. Ne komik; bardağıma çay koyarken annemin süzgeç kullanmasını istemezdim… Çünkü, bardağa her karıştırışımda havalanan, sonra da yavaş yavaş dönerek dibe inen çay taneleri Mario’nun sessiz kuşlarını çağrıştırırdı bana. Şimdi yeri ve zamanı mı bilmiyorum ama “borcumu” küçük bir karşılıkla da olsa ödemem gerek…” Anımsadığım kadarıyla”, cinsel anlamda ilk “heyecanlanışlarım” da Tarkan’ın koynuna giren Bizanslı dilberler sayesinde gerçekleşti. Sezgin Burak, o kadar canlı ve etkileyici çiziyordu ki… Neyse, ana konudan uzaklaşmayalım… “Tarkan” sonraları da “Killing” falan derken yüz vermeye pek fırsat bulamadığım “Akbaba”, ellerinde çay ve simitle halay çeken memurları kapak yapan “ağır” bir dergiydi yalnızca… O zamanlar “mizah”ın ne olduğunu bilmiyordum bile… Önemli olan “komiklik”ti ve Öztürk Serengil her şeyimdi… Anlayacağınız, 1970’lerin ortalarından 1980’lerin sonlarına kadır bir “Gırgır” tutkunu olmadan önce çizgi-mizah dergileriyle tek ilgim, “gözucuyla” bildiğim “Akbaba” olmuştu. Uzun zaman sonra, babamın biriktirerek sakladığı “Akbaba”ları teker teker okudum. Bir zamanlar, “Olanaksız” olan bir ilişkinin, şimdi “çok geç kalınmış” olması nedeniyle kurulamayacağını kısa sürede anladım. Artık “Gırgır” rüzgarı esiyordu, benim dergim “Gırgır” olmuştu… Daha sonra kervana katılan ya da katılmaya çalışan “Çarşaf”, “Mikrop”, “Fırt” vd. ile değil; “Gırgır”la büyüdü bizim kuşak… (“Başına gelenler”den sonra okumayı
bıraktım “Gırgır”ı. Arada bir, lise yıllarında “kes-yapıştır”la özel
olarak hazırladığım “Gırgır Seçkisi”ne bakıyorum o kadar…”Geçmiş zaman
olur ki, hayali cihan değer” dediğimi duyuyorum.) HASAN’IN
SAKSISI Sezgin Burak cok genc yasta, 7 Eylul 1978'de vefat
etti. Olumunden sonra, kardesi Ersin Burak "Bizimkiler"i cizmeye devam etti. 19
Mart "Bizimkiler"in dogum gunuydu. Ersin Burak sayesinde gunumuze kadar gelen bu
sevimli tiplerin simdiye kadar birkac albumu cikarilamaz miydi?.. _________________________________________________________ TÜRKİYE'DE ÇİZGİ
ROMAN _________________________________________________________ PC
MAGAZINE - TÜRKİYE
STAR GAZETESİ
radika_________________________________________________________l |
NEDEN HÜRRİYET
LEVENT CANTEK
STAREXTRA EKİ
Ana Sayfaya Dönüş |
